"Will you be careful?" - Isabelle whispers in my ear while
we hold each other tightly. "But of course", is my mechanical response. I'm lousy in saying goodbye, but it has
to be done sometimes. Like today, on Brussels Airport on this 14th day of June 2009. Isabelle and I 'have a
thing' for four months to the day. Initially, we didn't expected us to pick up speed, but we have gotten to know
each other intensively. Now this goodbye is really though.
We dutifully do the necessary and keep a straight face. Not that it's required, because the only ones who would see our emotions are very trusted friends: JC (and daughter Caroline) and Marcel. And I think they figure that we're not really in a joyful mood anyway. The four of them will tour Brussels later today. Maybe they'll be able to cheer up Isabelle a bit.
Nine hours later, it's time for immigration in Philadelphia. There are long queues, but like usually, there are shorter ones in front of the more distant windows. I am immediately confronted with what kind of country I'm in: this is the USA, post-9/11. Every window is fitted with a sign explaining what (prison)sentences will be handed out should anyone get angry with the federal servant behind the window. The one processing me checks my passport and visa, takes my picture and scans all of my fingerprints. The US authorities are collecting a lot of (digitized) information. There are drawbacks to the low price of harddisk storage...
But, I do get a stamp allowing me to stay for 6 months and I can continue my journey to Miami. Between Philadelphia and Miami, we'll have to cross a large area where it's very warm, and where there are many thunderstorms at the end of the day. It's a bumby flight, with falling flight attendants and all. Approaching Miami takes long, because we have to find an opening in the thunderstorm clouds and wait for other traffic at the same time. We're flying at low altitude for a long time, sometimes above the Cumulus Nimbus, sometimes below them. We're shaken violently everytime the plane touches the tops of the clouds. I'm in a leg-room seat next to a window and I'm enjoying the size of the clouds which I usually only see from below.
June, 15th 2009. My motorcycle is in Miami. I even know which
warehouse - I've already been there. But I did not see my bike: it's in the bonded section awaiting release by
customs. So far, all good news, since this is normal procedure.
"Well. We, the USA, cannot admit your motocycle. You'd better ship it again. Back, or elsewhere." The very fat man gets up. His belly is even bigger than what I thought while he was sitting. Droplets of perspiration run from his hairline along his round, poorly shaven jaw. I reckon that he can no longer reach his cheek with his right arm and that could be the reason he is shaven unevenly. His chin is connected to his chest by a straight line.
He sighs again. Maybe that's because I asked him a difficult question, but probably because of the enormous effort of erecting this heavy body. My question was: "I'd like to ride a non-conforming motorcycle, leave through Canada, enter Alaska (and thus re-enter your country), leave again, to enter again in Oregon State. Eventually, I'll leave the territory via Mexico. What forms do I need to fill out?"
By means of an international treaty (of The Hague, Netherlands), signed by almost all countries in the world, the USA is obliged to allow me to ride my European bike on its road system. Every participating country, in return, has the right to do the same. An American is entitled to ride his or her American vehicle in Belgium by this treaty. And it's done all the time: all military personel in Germany do it.
They should know that here, in the 'freeport Miami', in the customs department. I will not let them turn me down. "I have this form, filled out and signed, that I downloaded from the Internet -" The man starts a long story which should explain that one should never, ever believe anything you find on the Internet. "And what if it's from a .gov domain?", I retort. The man looks at me with pity. He probably doesn't understand that the US government has its own top-level domain (along ".com", ".org", or ".be"). Maybe he doesn't want the extra work and he'd rather get rid of me. I know the type. In an uniform hat, gun on the hip, but no brains and definitely no motivation. I know what to do: be difficult. But this old hand sees me coming: quickly, he hands the paperwork to a younger colleague.
Fortune is on my side: this man, with more stripes that the fat one, not only knows what I want, he also knows how it's done. Unfortunately, customs (now part of Homeland Security) cannot accept the form I had downloaded an filled out while still in Belgium. The EPA (Environment Protection Agency) has to approve in writing. "Look", he says, "this is the way that looks." Helpfully, he shows me an EPA letter to some Priscilla van Linschoten, who imported a ZX9R in March 2009. The fat man dragged his body back to his own cubicle. I avoid eye contact, since even he must feel he's wrong.
There is a minor problem, however. The EPA is about 20 hours by car from here. Officer Politakis calls his contact (Ron) at the EPA. Most of the procedure can be handled by e-mail. I e-mail copies of my passport and registration. I'm glad I spent so much time in preparation: PDF copies of those documents are already om my PC. I won't have to search for a scanner and such.
I'm thinking: "So far, so good". But the delays are caused by the EPA's willingness to work. I call Ron myself: "Tomorrow, you'll get a memorandum by e-mail. That's some kind of contract in your name. Print it, read it, sign it (if you're OK with it), scan it and e-mail it back. You'll receive the written approval the next day".
I have little choice: for the next two days, I occupy myself with getting insurance, looking for a plug that fits American outlets, looking for a place where I can scan a signed memorandum and finding a new place to stay.
I had to make reservations in some kind of hotel, because I needed an address. Immigration needs to know my address while in the USA, and customs (and police) would have come and arrested me in case they found narcotics with my motorcycle. I booked something close to the airport and the freight forwarder. It turned out to be in the middle of Miami, with no parking space for my rental car. Let alone I could pack my motorcycle there. A hotel with a parking lot close to the room is called ... a motel. I find one that will serve the purpose on the other side of the airport.
Ron's work is ready, ahead of schedule: the authorization of
the EPA's already in my (Internet) mailbox, as I'm coming back 'home' to the motel on June 16th. There's still a
few things that can go wrong, and I have trouble sleeping. I'm at Kinko's at 8:30 AM, to print the letter in my
e-mail box. (Kinko's a chain of stores with all kinds of office equipment for public use. Very handy!) I'm at the
Freeport Miami before it's 9:00 AM, visiting the custom department. The fat man is happily highlighting two lines
on each form in a huge stack, but officer Politakis is nowhere to be found. He explicitly instructed me to ask
for him - advice I heed, thinking about the fat's first suggestion (to ship the bike back of elsewhere).
"No, officer Politakis won't be here", a colleague explains, "not for the entire morning". Fortunately, this man's knowledge is just in between the two others, and he's prepared to handle the subject. At 10:00 AM, I'm back in the car, speeding towards EconoCaribe (the shipping-agent). I trade the customs document and US$ 260.00 for a piece of paper that entitles me to retrieve the motorcycle at the warehouse, a bit further down.
"Which truck is yours?", the chief warehouseman asks. "No truck is mine", I respond. They're not really used to 'pedestrians' that pick up 100-cubic feet crates. I explain my intentions. I also ask them for electricity, since I won't be able to undo all those screws manually. Meanwhile, a forklift driver reluctantly shows up with the crate. The screws are untouched: US customs may have held up the entire container, but they did not inspect my crate. I'm staring to believe I can ride my bike shortly.
Looking for an outlet, I start exploring the vicinity. All of a sudden, there's a voice over the loudspeakers. All men look up, startled. Two approach me. "You'll have to stay behind the yellow line on the floor!", they say, while pointing up towards a camera that looks over the unloading area. "This is a bonded warehouse, supervised by US customs", they explain. Appearantly, the US government is spying over what goes in and out with camera's. It gives me an Orwellian '1984' shiver down my spine.
The crate is right next to me - I could touch it - but the men become very formal. "We could put it outside the gate and do the transfer there", they suggest. That would put me in the the 110°F sun, and without electricity. I oppose and try to look helpless at the same time. Eventually, they allow me disassemble the crate in the shaded loading dock, where the trucks normally would be, not too far from a wall outlet. "But after lunch!" - it's noon now. That's fine, because 'lunch' will give me time to chase up an electric drill with an extension cord.
After lunch, the wooden box is moved again: a whole six feet, across the line. They make me sign a photocopied paper and my bike is mine again! The forklift driver still doesn't feel like working, but he drives all the way around the building to put my crate on the lower part of the loading docks nonetheless. Isabelle and I worked two days to build the thing (that includes drinking some beverages...). But now the whole thing is taken apart in under one hour. The engine starts - nobody notices that the fuel tank is not completely dry (as supposed).
One problem remains: six wooden panels and a lot of screws. I have offered the crate for free on an Internet discussion board for travellers, as well as on the BMS GS mailing list, but I received no response. The unwilling forklift driver thaws immediately when I offer the drill to him. He even tries to speak English (it seems to me that Miami is Spanish spoken, about half the time). My proposal: "hide these six planks for four months somewhere and receive US$ 50.00 reward" is enthusiastically accepted. In case I do not return within four months, our beautifully crafted, fumigated wooden crate could be ... set afire.
But if they won't admit me to flu-striken Mexico, I'll have a crate to ship me to South-America stashed in Miami.
I leave the compound, without anyone batting an eye. I put the first mile of many behind me. I'm amazed that the US government has not verified that my bike actually has functional brakes and lights. Nor did the government force me to take (minimal liability) insurance. Even Syria does that better.
By the way: insurance is expensive here. The extraordinary thing is that the companies limit their liability to a measly US$ 20,000.00. With that money, you can't even replace the other party's car! American motorists pay extra, because they take coverage for their (own) medical costs. I think that an accident in the US could wreck your life financially. Anyways, with some extra effort, I now have liability coverage of US$ 150,000.00 and nothing for myself (since that's arranged with an Belgian company).
18 juni 2009. "Nou, sheriff, die bekeuring heb ik wel verdiend, want ik doe dat de hele dag al", zeg ik. We staan aan de kant van de weg, ergens in het noorden van Florida. Achter mijn motor staat een enorme SUV die uit alle hoeken en gaten rood en blauw licht flitst. Aan de auto was niets te zien, behalve de vier antennes op het dak, totdat al dat licht aanging. Er zijn twee mannen in uniform uitgesprongen, ��n ervan is de sheriff zelf.
Ik ben vanochtend begonnen in Miami en ik doe wat ik altijd doe: bij de stoplichten langs of tussen de autos rijden totdat ik helemaal vooraan sta. Het is ��n van de voordelen van het rijden op een motor. Het verkort mijn wachttijd, zonder dat het ten koste gaat van de wachtende automobilisten achter me. In Europa zijn er mensen die de zon slecht in het water kunnen zien schijnen en ook hier krijg ik menige 'opmerking'.
Die mensen hadden geen last van afgunst - ze hadden gelijk. "Lane splitting" is hier verboden. "Je komt van buiten de staat, uit New Mexico, h�?", vraagt de ander, terwijl ie om de motor loopt. Kennelijk hebben ze in die staat ook gele platen met zwarte letters. "Nou, van buiten het land", zeg ik en het obligate gesprekje komt op gang. "Waar ga je naar toe?", "Ben je �cht al een keer naar Australi� gereden?", "Is het een BMW?", enzovoort. Verwondering en ongeloof zijn mijn deel, en deze keer ook coulance. Ik mag gaan.
Ik stop aan het einde van de middag in een motel met zwembad (in Alachua). Het lauwe water koelt me niet erg af; ik ga dan maar eens buurten in de naastgelegen bar. Het is zo'n kroeg bij de kruising van twee wegen die iedereen kent uit amerikaanse road-movies. Donker, rokerig, country-muziek zonder hoge tonen, een gokautomaat, een flipperkast, een biljart. Amerika wil wel heel keurig zijn, maar dit is ��n van de plaatsen waar die zelfbeheersing aan de kant wordt geschoven. Ik word onmiddelijk aangeklampt door een dronken vrouw die vandaag 40 jaar is geworden. Ze vat haar hele leven samen in een monoloog van een paar minuten. Ze is (al) oma, heeft vorig jaar een auto ongeval overleefd, "Mijn zoon staat hier aan de pooltafel", en zo door. Ik smeer 'm.
De ochtend van de 19de juni, als ik om 7:00 uur op de motor zit, besluit ik
dat secundaire wegen rijden leuk is mits het niet t� warm is. Als niet lang erna de thermometer 30�C aangeeft dan
zoek ik een snelweg. Het wordt de Interstate 10, in westelijke richting. Interstates zijn ... vervelend,
langdradig, recht, maar snel. Vlot geraak ik in Alabama, tegen het einde van de middag.
Ik probeer een camping, maar dat bevalt me niet: ik ben de hele nacht erg warm, maar ik lig alsnog in het lawaai van de airconditioners bovenop de campers en caravans. "Dan beter lawaai �n koelte", redeneer ik, en ben bij het krieken van de dag al aan het motorrijden (om 5:45 uur - in Alabama is het ��n uur vroeger dan in Florida) maar de zon 'weet' dat niet...
Ik volg de '10' nog een tijd - totdat ik bij New Orleans uitkom. Ik volg de borden 'downtown' en zodra ik van de snelweg af ben zie ik dansende mensen, onder een brug. Er wordt iets gegrilld, zo weet mijn neus. Maar ik ben op weg naar downtown en rijd door.
Ik laat de motor over aan de zorgen ivan de parkeerwachter van een grote garage, die er een 'handeltje' bij begint: de motor mag naast de plek staan waar hij en zijn collega's wachten op klanten (die hun auto laten parkeren). Te voet, en gewapend met een camera en mijn digitale audio recorder trek ik de stad in waar veel van de amerikaanse muziek is geboren. En het duurt niet lang voordat ik mijn eerste live optreden heb geregistreerd. Nu moet ik nog wel wennen aan het apparaat en wellicht kan het in de toekomst beter. Maar ondertussen heb ik wel erg interessant oefenmateriaal.
Er is veel te zien, van de typische publiekstrekkers tot het niet zo voor de hand liggende. Ik maak wat foto's van mensen die elkaar fotograveren waardoor de vereeuwigde vaak een glimlach op het gezicht krijgt nog voordat het commando "cheese" is gegeven. Er zijn enorm veel mensen van allerlei pluimage. Kennelijk zijn de drommen met toeristen weer aan het terugkomen, sinds de overstromingen. E�n van de dingen die ik graag doe is het maken van portretten van autochtonen. Nou zijn de meesten hier Amerikaan, maar ze zijn niet �cht op hun plaats.
E�n van de 'locals' is Rob�rt. Hij woont hier en zit temidden van dit toeristen-geweld op een stoepje een biertje te drinken. Na een begroeting ga ik ga naast 'm zitten en kijken we samen naar de voorbij trekkende stroom mensen. De afstand tussen hen en Rob�rt is tastbaar, en ik voel me een voyeur. "Ja", zegt Rob�rt tegen me, "gevochten in Vietnam, onderscheiden, afgekeurd voor werk: 'Veterans Affairs' zorgt voor me. Ik krijg net genoeg geld van VA om de maand door te komen, drinkend. Wat kan mij het nog schelen?" Ik zit naast iemand die twee oorlogen geleden gebroken is, en niet meer overeind is gekomen. Zijn berusting is bijna bewonderenswaardig - hij heeft een balans gevonden die hem past. Als er een wat zwaarder geparfumeerde dame langskomt maakt hij een opmerking over haar lichaam, maar alsof ie TV zit te kijken. Zo dichtbij zijn en toch zoveel afstand voelen...
Na nog een klein stukje wandelen maak ik een praatje met Sonia, een mime
straatartieste, die een zelfgemaakt ruimtepak aanheeft. Haar gezicht is metallic gekleurd en ze heeft het
zichtbaar warm. Het �s erg warm: ongeveer 35�C. Maar de vochtigheid (meer dan 80%) maakt het lastig. Sonia heeft
andere problemen met de warmte: de toeristen worden er vrekkig van. "Ik heb pas 4 dollar, en het is al middag!",
jammert ze. Ik weet niet of ik het moet geloven, en begin over wat anders. Via "woon je in deze stad?", en "al
lang?" naar "Katrina?".
Er volgt een verhaal dat helemaal niet over stormen gaat. "Een vriend van me, een politie agent, pleegde zelfmoord. Hij kon de machteloosheid niet meer aan." Ze gaat door over het feit dat deze agent wilde helpen, maar niets kon doen. De dode lichamen dreven in het brakke water, de stank was ondraaglijk. Ik wilde weten hoe een storm voelt, maar dit is h��r Katrina. "Mensen die naar hun zolders waren gevlucht, in de hoop dat het water niet tot aan die verdieping zou stijgen. En dan onder de nok van hun dak in hun eigen huis verdronken." (De meeste zolders hier hebben geen raam - sindsdien wordt iedereen aanspoord om een bijl op zolder te bewaren zodat je een gat in je dak kunt hakken.) Sonia krijgt het er weer moeilijk mee - tijd voor een ander onderwerp. Maar ze gaat nog even door: "Weet je dat door Katrina ongeveer evenveel mensen zijn omgekomen als door de 9/11 aanslagen?" Ik heb er geen antwoord op, anders dan: "als de helft van het geld voor die oorlogen hier terecht was gekomen..."
In de kleinere straatjes, weg van de grote drommen toeristen, zie ik een motorrijder staan die zijn bagage herschikt. Voor mij is dat erg herkenbaar, en daar houdt het niet op: Andrew draagt ook een breedgerande hoed, heeft ook een oude motor, verpakt de meeste van zijn spullen altijd op dezelfde plaats (zodat ie niet hoeft te zoeken), tekent met een stift ook de afgelegde weg op de kaart en ... heeft het niet zo op steden begrepen. Maar vanavond wordt zijn uitzondering: hij gaat vanavond de stad verkennen en zal 'in town' blijven slapen. "Ja, een beetje weg van de grote massa", zo licht hij zijn plan toe, "hier in deze achterstraatjes zijn ook leuke clubs te vinden. Wat ga jij doen?", vraagt hij. "Ik? Ik ben weg! Ik heb twee uur rondgelopen en da's meer dan genoeg. Weet je wat ik eigenlijk wel wil? Toen ik de stad binnenkwam, zag ik onder een brug - " "Heb jij ze ook gezien?", valt Andrew me in de rede, "ik had eigenlijk gelijk moeten stoppen." Kennelijk komen mensen die lang reizen uit op dezelfde 'oplossingen'.
E�nmaal onder de brug is het feestje al een beetje verlopen, maar ik
word prompt uitgenodigd om ook te eten van de hamburgers en hotdogs die ze hebben gegrilld. Er zijn hier nog veel
meer 'Rob�rt's, maar nu met een wat donkerder huid. De lokale kerkgemeenschap heeft deze bijeenkomst
georganiseerd met de hulp van de buurtsuper (die de hamburgers sponsort), de snackbar (die incourante
frisdrankjes leverde) enzovoort. Ik maak kennis met de man die het allemaal geregeld heeft en daarna met de
voorganger. Ik sla de maaltijd af (wegens athe�sme, maar dat vertel ik ze niet).
Aan de zijkant zitten wat mensen achter een tafel en een bord met een (onderbroken) cirkel. Het is een bedrijf, dat probeert hier mensen over te halen deel te nemen aan ��n van hun programma's om af te kicken. Vooral van drugs, maar ook van alcohol. Voor niet-verslaafden, die een zetje nodig hebben uit de vicieuze cirkel van uitzichtloosheid te komen, bieden ze ook een programma. Nu werkt Isabelle sinds kort voor een private organisatie die ouderenzorg op zich neemt, en dus wekt dat bord mijn nieuwsgierigheid. "Wat wordt er bedoeld met: 'Inc.'? Dat is toch een bedrijf?", is mijn openingsvraag. De directeur wordt gevonden en even later zitten we te praten over overheidsregulatie en -controle versus (ondernemings)vrijheid.
Hier in de VS is die zorg compleet commercieel opgezet met als resultaat dat die zorg voor miljoenen Amerikanen niet toegankelijk is. Verzekeraars pikken de krenten uit de pap door hun klanten te screenen - als je ooit kanker hebt gehad dan kun je hier geen nieuwe verzekering afsluiten (tegen een normale premie). En ondanks de scherpe toelating zijn verzekeringen duur. Zo moet het niet, vinden Hillary Clinton en Barack Obama en ze gaan iets veranderen. (Wat? Dat is vandaag, 20 juni, nog onduidelijk. Maar de conservatieve lobby loopt zich al warm met spotjes op TV.)
Nou kan ik die conservatieve argumenten wel plaatsen: als ik denk aan de Belgische posterijen en ik projecteer die wij-hebben-het-monopolie houding op de gezondheidszorg, dan zou ik ook tegen zijn. Er moet een middenweg zijn, en die kon wel eens liggen in het stellen van strikte kaders door de overheid, waarbinnen ondernemingen de zorg mogen invullen.
En da's precies wat deze man doet. Inmiddels heeft hij zo'n 250 'bedden' in drie vestigingen, en een veelvoud aan ambulante pati�nten. Een afgetakeld pand naast de brug is vorige week door hem gekocht. Hij verwacht er 30 bedden te kunnen cre�ren, tegen mimimale kosten. Telkens als ik in Nederland in een ziekenhuis kom verbaas ik me over de dure gebouwen - iets waar deze amerikaanse ondernemer geen geld aan gaat verkwisten. Natuurlijk klaagt hij over de bemoeienis van de overheid, en de controles, maar op de vraag: "Vindt u het een goed systeem?" antwoordt hij volmondig "Ja".
In Baton Rouge vind ik een hotel dichtbij een zwembad. Ik heb in drie dagen 1850 kilometer gereden en da's teveel. De twee en een halve week vertraging iets inlopen zou goed zijn, maar niet als ik mezelf voorbij loop. Bovendien moet dit verhaal geschreven worden: ik besluit 21 juni niet te reizen. Maar die dag schrijf ik weinig en het zwembad zie ik ook al niet van dichtbij. Ik slaap veel en schrijf e-mailtjes.
De 22ste begin ik weer vroeg (6:40 uur) en terwijl het nog koel is sta ik aan de oever van de Mississippi een foto te maken; hier is mijn 'nu rechtsaf' punt. Verder gaat het naar het noorden, langs de rivier. De luchtvochtigheid is nog steeds erg hoog en om tien uur, in een plaats die Natchez heet, plakt alles. Op een bord lees ik "geen beroepsvervoer op Natchez Trace parkway". De weg staat niet op mijn kaart maar zou parallel lopen 'mijn' state highway die wel op de kaart staat.
En zo kom ik bij toeval op ��n van de mooiste wegen van de VS
terecht. Een parkway is een weg die door de 'National Park Service' wordt onderhouden, waar alleen
recreatieverkeer mag rijden, en niet harder dan 50 mijl per uur (80 km/u). Er zijn geen bedrijven, geen
billboards, geen motels. Wat overblijft is natuur, met gemaaide bermen. Het is een bijzondere ervaring, al rijd
ik in de middag een tijd langs de parkweg, om het �chte Amerika niet uit het oog te verliezen.
Landelijk Mississippi is zoals ik het in films heb gezien: zacht glooiende heuvels, waarvan een flink deel in cultuur is gebracht. Het land wordt gebruikt voor veeteelt (koeien, maar ook wat paarden) en landbouw. Het biedt een aantrekkelijke, afwisselende aanblik. Ik verwachtte niet dat er overal huizen zouden staan. Zelfs ver verwijderd van de kleine dorpjes waar ik doorheen rijd staan woningen. Geen boerderijen, maar onderkomens op een paar duizend vierkante meter. Some hele mooie, met rondom veranda's of statige pilaren als het huis twee verdiepingen heeft. De wat eenvoudiger huizen zijn pre-fab: ik zie die huizen wel eens op een vrachtwagen voorbij komen.
Het valt me op dat ook hier fanatiek gras wordt gemaaid - iedereen maait tenminste het stuk van de eigen grond dat grenst aan de openbare weg. Het lijkt wel territoriumdrift.
Hoewel je niet hard mag rijden is de parkweg toch een prettige doorgangsroute, want pas toen ik van de weg afweek wist ik wat erg n�g ontbrak: verkeerslichten. De rest van de middag trekt het landschap aan me voorbij; na bijna 11 uur motorrijplezier strijk ik neer in een motel in Tulepo voor ��n nacht.